Hiç dikkatinizi çekti mi? Artık herkesin söyleyecek bir sözü, anlatacak bir hikâyesi, savunacak bir düşüncesi var. Ancak iş birbirini dinlemeye geldiğinde aynı kalabalığı göremiyoruz. Herkes konuşmak istiyor, herkes haklı çıkmak istiyor, herkes kendi düşüncesinin kabul edilmesini bekliyor. Peki, gerçekten birbirimizi dinliyor muyuz?
Günümüzde iletişim kurmak hiç olmadığı kadar kolay. Bir telefonla dünyanın öbür ucundaki insanla konuşabiliyor, sosyal medya aracılığıyla düşüncelerimizi binlerce kişiye ulaştırabiliyoruz. Fakat bütün bu iletişim imkânlarına rağmen birbirimizi anlamakta her geçen gün biraz daha zorlanıyoruz. Çünkü konuşmayı iletişim kurmak, cevap vermeyi ise dinlemek sanıyoruz.
Oysa dinlemek, yalnızca karşımızdaki insanın cümlelerini duymak değildir. Onun ne hissettiğini anlamaya çalışmak, düşüncelerine saygı göstermek ve bazen hiçbir şey söylemeden yanında olabilmektir. Ne yazık ki bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden biri de tam olarak bu.
Bir sohbetin ortasında karşımızdaki insanın sözünü bitirmesini beklerken bile çoğu zaman onu anlamaya değil, vereceğimiz cevabı hazırlamaya odaklanıyoruz. Anlatılanları kendi düşüncelerimize göre değerlendiriyor, farklı bir fikir duyduğumuzda hemen itiraz etmeye hazırlanıyoruz. Böyle olunca sohbetler fikir alışverişinden çıkıp haklılık yarışına dönüşüyor.
Belki de en büyük sorun, herkesin aynı düşünmek zorunda olmadığını unutmuş olmamız. Farklı fikirlere tahammül etmekte zorlanıyor, bizim gibi düşünmeyen insanları anlamaya çalışmak yerine onları eleştirmeyi tercih ediyoruz. Oysa bir insanın bizimle aynı fikirde olmaması, onun yanlış olduğu anlamına gelmez.
Aile içinde, arkadaş ortamında, iş hayatında hatta günlük karşılaşmalarımızda bile bu durumla sık sık karşılaşıyoruz. Birbirimizi dinlemeden karar veriyor, anlamadan yargılıyor ve çoğu zaman küçük bir anlaşmazlığı gereğinden fazla büyütüyoruz. Birkaç dakika ayırıp karşımızdakini gerçekten dinlesek belki de çözülemeyecek sandığımız pek çok sorunun aslında ne kadar kolay aşılabileceğini göreceğiz.
Sosyal medya, düşüncelerimizi özgürce ifade edebildiğimiz geniş bir alan sundu. Ancak bu alan zaman zaman insanların birbirini anlamaya çalıştığı bir platform olmaktan çıkarak herkesin kendi sesini duyurmaya çalıştığı bir tartışma ortamına dönüştü.
Bir paylaşımın altındaki yorumlara baktığımızda çoğu zaman konunun kendisinden çok insanların birbirine verdiği sert cevapları görüyoruz. Birbirimizi anlamak yerine kırmayı, açıklamak yerine suçlamayı, konuşmak yerine tartışmayı seçebiliyoruz.
Üstelik bu durum yalnızca sosyal medyayla sınırlı değil. Günlük hayatımızda da sabrımız azalıyor. Trafikte, alışverişte, toplu taşımada, iş yerinde en küçük anlaşmazlıklarda bile tahammülsüz davranabiliyoruz. Birbirimize ayıracağımız birkaç dakikayı çok görüyor, empati kurmayı çoğu zaman unutuyoruz.
Aslında toplum olarak büyük değişimlere değil, bazen küçük davranışlara ihtiyacımız var. Bir insan konuşurken sözünü kesmemeye, farklı düşündüğümüzde öfkelenmemeye, karşımızdakini anlamadan hüküm vermemeye ihtiyacımız var.
Şunu unutmamak gerekir; insan ilişkilerini güçlü kılan şey herkesin aynı düşünmesi değil, farklı düşüncelere rağmen birbirine saygı gösterebilmesidir. Birbirimizi dinlediğimizde yalnızca karşımızdaki insanı anlamış olmayız; aynı zamanda kendi düşüncelerimizi de yeniden değerlendirme fırsatı buluruz.
Belki bugün kendimize küçük bir soru sormalıyız: En son ne zaman birini gerçekten dinledik? Cevap vermek için değil, haklı çıkmak için değil, yalnızca onu anlamak için ne zaman sustuk?
Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan şey akıl vermek, öğüt sunmak ya da kendi doğrularımızı anlatmak değildir. Sadece dinlenmektir.
Herkesin konuştuğu ama kimsenin birbirini dinlemediği bir toplumda anlaşılmayı beklemek giderek zorlaşıyor. Oysa bazen bir insanı kazanmanın, bir kırgınlığı gidermenin ya da bir sorunu çözmenin ilk adımı sadece susup dinlemektir.
Belki de artık biraz daha az konuşup biraz daha fazla dinlemeliyiz. Çünkü dünya yeni sözlere değil, birbirini gerçekten anlamaya çalışan insanlara ihtiyaç duyuyor.
