Gubi filmi, sinema salonlarının o eski şaşaasından uzaklaşıp "müşteri memnuniyeti" adı altında adeta birer endüstriyel deney alanına dönüştürüldüğü bir dönemde karşımıza çıkıyor. Filmin anlatmak istediği hikâyeden ziyade, günümüzün bolş, steril ve ruhsuz sinema salonlarında izleyiciye sunulan tecrübe, sinema sanatının düştüğü o garip çelişkiyi net bir şekilde gözler önüne seriyor.
Deri Koltuklar, Patlamış Mısır Kokusu ve Boşalan Ruhlar
Son yıllarda AVM’lerin en üst katlarına sıkıştırılmış, kapısından girdiğiniz an devasa boyutlardaki mısır kovalarının ve şekerli içeceklerin fahiş fiyatlarıyla karşılaştığınız o "lüks" salonları düşünün. Geniş yatan koltuklar, kişiye özel masalar, garson servisi... İnsana kendini ayrıcalıklı hissettirmek üzerine kurgulanmış bu yapı, ne yazık ki sinemanın o kollektif büyücülüğünü tamamen öldürmüş durumda.
Sinema, yanınızdaki hiç tanımadığınız biriyle aynı anda nefesinizi tutmak, aynı sahnede gülmek ya da ağlamaktı. Bugün ise bolş sinema salonları, insanları birbirinden izole eden, Perdeye değil de önündeki ikram tepsisine odaklanmasını sağlayan birer "konfor hapishanesine" dönüşmüş vaziyette.
Gubi: Konforun Gölgesinde Kalan Bir Anlatı
İşte Gubi tam da bu atmosferin ortasına düşüyor. Film, teknik kapasitesi, ses tasarımı ve yüksek çözünürlüklü görselliğiyle tam olarak bu gelişmiş salonların devasa hoparlörlerine ve lazer projeksiyonlarına hitap etmek üzere tasarlanmış gibi. Ancak perde kapandığında ve salondaki o lüks ışıklar yavaşça yandığında, geriye ne kaldığını sorgulamadan edemiyorsunuz.
Gubi, görsel dünyası ve prodüksiyon kalitesiyle izleyiciyi yakalamayı hedeflese de hikâyesindeki derinlik eksikliği, mevcudun ötesine geçmesini engelliyor. Film boyunca yaratılan atmosfer, izleyiciye bir sinema eserinden ziyade iyi ambalajlanmış bir tüketim nesnesi sunulduğu hissini uyandırıyor. Salondaki o ekstra pedli, geriye doğru 160 derece yatan koltuğunuzda ne kadar konforlu olursanız olun; senaryodaki boşluklar ve yüzeysel karakter motivasyonları sizi o konforun içinden çekip çıkaramıyor.
Perdenin Arkasındaki Gerçek
Sinema salonlarının "gelişmesi", ne yazık ki izlenen filmlerin kalitesiyle doğru orantılı ilerlemiyor. Şimdilerde devasa salonlarda, tıklım tıklım olmayan ama yüksek bilet fiyatlarıyla "seçkinleştirilmiş" alanlarda Gubi gibi filmleri izlerken şu soruyu sormak gerekiyor:
Biz gerçekten iyi bir film izlemeye mi gidiyoruz, yoksa iki saatliğine gürültülü bir konforu satın almaya mı?
Gubi, teknolojik olarak bu yeni nesil salonların hakkını veriyor olabilir. Ancak sinemanın özündeki o samimiyeti, hikâye anlatıcılığının o keskin neşterini arayanlar için; en lüks koltuk bile filmin bıraktığı o hissiyatsızlığı ve boşluğu örtmeye yetmiyor. Sinema salonları büyüdükçe ve bolşlaştıkça, perdeye yansıyan ruhun küçülmesi belki de çağımızın en büyük görsel trajedisi.
