Bazı inanışlar vardır; insan onları “bir şey olmaz” diyerek yapar, sonra fark etmeden alışkanlığa dönüşür. Kapı eşiğine limon koymak da bu tür uygulamalardan biridir. Limonun keskin kokusu, parlak rengi ve “temizlik” çağrışımı, onu halk arasında koruyucu bir simge hâline getirmiştir. Özellikle evin girişine konulması, “kötü olan içeri girmesin” düşüncesinin pratik bir karşılığı gibi görülür.
Ancak burada önemli bir çizgi var: Bu uygulama, kültürel bir refleks olarak kalırsa “inanış”tır; limondan doğrudan koruma beklenmeye başladığında batıl inançlara kapı aralar. Çünkü mesele limonun kendisi değil, limona yüklenen anlamdır.
Kapı eşiğine limon koyma inanışı nedir?
Bu inanışa göre limon, negatif enerjiyi “keser” ya da eve yaklaşan kötü niyeti uzaklaştırır. Bazı kişiler limonu kesip ikiye ayırır, bazıları bütün hâliyle koyar; hatta tuzla birlikte kullananlar da olur. Uygulamanın biçimi değişse de amaç aynıdır: Evi ve hane halkını görünmez zararlardan korumak.
Limon neden bu inanışla ilişkilendirilir?
Limon, günlük hayatta temizlik ve ferahlıkla anılır. Kokusu güçlüdür; bu da “etkili” olduğu algısını besler. İnsan zihni, güçlü kokuyu bazen güçlü koruma ile eş tutar. Zamanla bu eşitleme, limonu sembol hâline getirir. Oysa semboller psikolojiyi rahatlatabilir ama hayatın kontrolünü sembollere teslim etmek farklı bir yere gider.
Kapı eşiğine limon koymak günah mı?
Eğer kişi, limondan doğrudan korunma ve fayda bekliyor; “limon beni korur” düşüncesiyle hareket ediyorsa bu, inanç açısından doğru bulunmaz. Korunma ve yardım beklentisi Allah’a yönelmelidir. Kültürel bir alışkanlık ile inanç yerine koyma arasındaki fark burada belirleyicidir.
Bu tür inanışlar neden yaygınlaşır?
Belirsizlik insanı yorunca, insan somut bir “önlem” arar. Kapıya limon koymak, kişiye kısa süreli bir rahatlama hissi verir. Asıl mesele, bu rahatlamanın bir güven yanılsamasına dönüşmemesidir. Kalıcı huzur; dua, emek, sabır ve gerçekçi tedbirlerle gelir.
